Kıbrıs’ta yıllardır konuşulan tek devlet, birleşme ve çözüm tartışmaları yeniden gündeme gelirken, öncelikle kendimize şu soruyu sormalıyız: Nasıl bir birleşme ve kimin şartlarıyla?

Elbette barışın, huzurun ve ortak bir geleceğin kimseye zararı yok. Ancak barış söylemi, yaşanan gerçekleri görmezden gelmek anlamına gelmemeli. Rum kesiminde Türklere yönelik atılan düşmanca sloganları, Türk ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti bayraklarının yakılmasını nasıl açıklayacağız? Birlikte yaşama iradesi, önce karşılıklı saygıyla başlamaz mı? Bayrağa, kimliğe ve Kıbrıs Türk halkının varlığına saygı gösterilmeyen bir ortamda hangi ortak gelecekten söz edilebilir?

Beni asıl düşündüren ise KKTC içerisinde birleşme fikrini neredeyse tek çözüm olarak sunan bazı isimlerin yaklaşımı. Bu kişilere sormak gerekiyor: Kıbrıs Türk halkının siyasi eşitliği, güvenliği ve kendi kendini yönetme hakkı hangi güvencelerle korunacak? Geçmişte yaşanan acılar, verilen mücadele ve kurulan devletin varlığı birkaç güzel sözle unutulabilir mi?

Birleşmeye karşı olmak, barışa karşı olmak değildir. Ancak koşulsuz birleşmeyi savunmak da barışın garantisi olamaz.

Bizim istediğimiz kavga değil, eşitliktir. Düşmanlık değil, karşılıklı saygıdır. Tek devlet olacaksa bu devlet, bir tarafın diğerine tabi olduğu değil, iki halkın eşit söz sahibi olduğu bir yapı olmalıdır.

Unutmayalım; barış, bir halkın diğerinin gölgesinde yaşaması değil, başı dik ve güvende yaşayabilmesidir. Kıbrıs Türkü'nün geleceği de kimliğinden ve iradesinden vazgeçmek üzerine kurulamaz.